Het is eigenlijk te zot voor woorden. Laatst stond ik weer te dubben in mijn keuken, omringd door rollen zakken in alle kleuren van de regenboog, met de handen in het haar.
Vroeger, oh zo zalig was dat, dacht je daar toch helemaal niet over na? De vuilophaling zat gewoon netjes verwerkt in je belastingsgeld. Je koos zelf of je een zak gebruikte of een vuilbak van eigen keuze, en je gooide alles (op wat glas en papier na) gewoon lekker bij elkaar. Gedaan. Klaar.
Vuilophaling: Van simpel naar hogere wiskunde
Vandaag de dag is afval wegwerpen uitgegroeid tot een soort olympische discipline waar je een graduaat voor moet behalen. Op het einde van het jaar krijg je zo’n cryptische afvalkalender in je bus waar werkelijk geen kat nog wijs uit raakt. Het resultaat van al die ingewikkelde schema’s? Dat je in alle vroegte je papier buitenzet, terwijl het blijkbaar de dag van de PMD is. Je betaalt je blauw aan specifieke, verplichte zakken of speciale containers, en vaak mag je zelfs dokken per gewicht. Niemand snapt nog wat nu precies waar hoort. GFT, PMD, papier, restafval, harde plastics… Als je even niet oplet, zit je met een fiscale boete in de bus.
En wee je gebeente als je de klok misloopt. Moet je vroeg gaan werken en zet je je vuilnis de avond voordien of net iets te vroeg buiten, of vergist je je van dag? Dan riskeer je gewoon een fikse gasboete voor sluikstorten. Alsof je een doorgewinterde crimineel bent in plaats van iemand die gewoon probeert te werken. Niet verwonderlijk dus dat echt sluikstorten nooit zo wijdverbreid is geweest als nu. Het is voor velen blijkbaar verdomd veel gemakkelijker geworden om die rommel illegaal ergens in de bosjes of op straat te gooien dan om je door die administratieve papiermolen van de afvalintercommunale te worstelen.
De harde realiteit: geldgebrek en geen auto
En laten we wel wezen: bij mensen die al in financiële problemen verkeren, komt betalen voor dure vuilzakken en afvalgewichten écht op de laatste plaats. Als je moet kiezen tussen eten op tafel of een officiële vuilniszak kopen, is de keuze snel gemaakt. De wetgever lijkt dat totaal te vergeten.
Staat er bovendien geen auto voor je deur? Dan wordt het afvalprobleem helemaal een Kafkaiaans drama, zo bleek gisteren nog maar eens tijdens een babbel met een buurvrouw in de gang van de Aldi. Zonder wagen geraak je met geen stokken op het recyclagepark. Daar is het trouwens al net zo erg: een ingewikkelde puzzel waar je per gewicht betaalt en waar je alles ter plekke apart mag gaan sorteren, zodat je er uren kwijt bent.
Vroeger belde je gewoon even en werd groot huisvuil netjes opgehaald. Nu zie je door dat hele gewichtssysteem en de bijbehorende kosten overal oude wasmachines, zetels en salontafels op straat verkommeren. Mensen weigeren te betalen voor een systeem dat hen tegenwerkt.
Moet je spullen kwijt die nog in goede staat zijn, zoals meubels of kleding? Dan kan je de Kringwinkel contacteren. Super sympathiek natuurlijk, maar toen ik dat onlangs probeerde, mocht ik wel twee weken op een afspraak wachten en leek mijn al zo kleine living wel een recyclagepark op zich. En je moet op voorhand bijna op de gram nauwkeurig doorgeven wat en hoeveel je meegeeft, dus snel last-minute nog een meubel toevoegen is een no-go.
De nachtmerrie van een kleine studio
En dan zwijgen we nog over wonen in een mini studio als alleenstaande. Probeer maar eens te overleven in een kleine ruimte. Voor je een zak restafval of PMD vol hebt, ligt de helft al dagenlang te stinken in je leefruimte. Omdat je verplicht bent om wel vijf verschillende soorten afval apart te sorteren, lijk je wel een recyclagepark op je eigen vier vierkante meter te runnen. Waar in godsnaam zet je al die vuilbakken als je geen kelder of garage hebt? Er wordt simpelweg niet over nagedacht door beleidsmakers die waarschijnlijk zelf in een riante fermette met dubbele garage en een ruime tuin wonen.
Terug naar af: eerlijk en eenvoudig
Waarom kunnen we in godsnaam niet gewoon terugkeren naar het systeem van vroeger? Maak het gewoon eerlijk en simpel: betaal belastingen volgens het aantal personen in je gezin. Ja, steek daar ook gerust de baby’s bij, want handige luiers en toebehoren zorgen net voor de grootste afvalberg.
Bovendien zie je door al die ingewikkelde regels dat heel wat mensen (waaronder ook immigranten die van deze administratieve kermis helemaal geen snars begrijpen) de brui eraan geven en alles maar op straat keilen. Onze natuur verandert zo langzaam in één grote vieze boel.
Het kan anders: blik op Griekenland
Kijk nu naar het buitenland. Neem nu Griekenland, waar ik zo graag vertoef. Daar betaal je je belasting en staat er gewoon op de hoek van elke straat een grote container die elke dag netjes wordt geleegd. Veel handiger! Geen stinkende vuilniszakken die dagenlang binnen staan te dampen in je kleine stekje, en al zeker niet tijdens die moordende zomerhitte.
Het mag van mij gerust weer wat eenvoudiger. Wat denken jullie hiervan? Hoe lossen jullie die afvalpuzzel in godsnaam op zonder auto of in een kleine woning? Laat het me zeker even weten in de reacties!
